Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Το Περιστέρι.




Το ταχυδρομικό περιστέρι.

Η αλήθεια είναι, πως παραμένει ακόμα ένα άλυτο μυστήριο, η συμπεριφορά
εκείνου του ταχυδρομικού περιστεριού.
Σε συζητήσεις με φίλους, που έχουν μεγαλύτερη πείρα από μένα, μα και
από αναγνώσεις βιβλίων, σχετικά με τα περιστέρια, δεν αναφέρεται
πουθενά κάποια παρόμοια περίπτωση.

Πόσο έξυπνο μπορεί να είναι ένα περιστέρι;
Τα πουλιά αυτά, τα εκπαιδεύουμε για να επιστρέφουν στη φωλιά τους. Δηλαδή τα αφήνουμε πρώτα από μικρές αποστάσεις και στη συνέχεια, σε μεγαλύτερες, ώσπου να μπορούν να επιστρέφουν, ακόμα και πέραν των χιλίων χιλιομέτρων.

Ο σκύλος, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, θα επιστρέψει να ειδοποιήσει
με τις κινήσεις του, τα γαβγίσματα του, πως κάτι συνέβη με το «αφεντικό» του,
τραυματισμός κυνηγού κ.λ.π. Το περιστέρι όμως, δεν έχει την ικανότητα αυτή και εδώ είναι το περίεργο.

Ένα βιβλίο διάβαζα εκείνη την ώρα, όταν πρόσεξα, πως ένα περιστέρι,  προσπαθούσε να καθίσει ανάμεσα από τις πολλές γλάστρες με τα λουλούδια,
στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Κάποιο μικρό «πρωτοπέταχτο», σκέφτηκα θα είναι που έφυγε από τη φωλιά του και σίγουρα έχει χαθεί.

Η έκπληξη μου όμως ήταν μεγάλη, αυτό είναι ανεξήγητο, το περιστέρι
ήταν δικό μου, με το χαρακτηριστικό δαχτυλίδι στο πόδι του. Πως άφησε τη φωλιά του και από απόσταση τριάντα χιλιομέτρων, ήρθε εδώ στο σπίτι μου, μα και γιατί; Βέβαια γνωρίζει τη διαδρομή, αφού το έχω εκπαιδεύσει, όμως να φύγει από το δικό του χώρο δίχως αιτία, δεν υπάρχει λογική.
Σίγουρα κάτι έγινε, τα περιστέρια μου είναι περιορισμένα, δεν μπορούν να φύγουν, επομένως κάτι σοβαρό συνέβη…

Καμιά παραβίαση, όλα ήταν εντάξει και εκείνο περίμενε να του ανοίξω για να 
πάει αμέσως στη φωλιά με τα δυο του μικρά. Όμως υπήρχε μεγάλη αναστάτωση, όλα τα περιστέρια ήταν ανήσυχα, γιατί όμως; Έψαξα όλο το χώρο, δεν βρήκα κάτι που να δικαιολογεί αυτή την αναστάτωση, παρά μόνο ένα μικρό άνοιγμα στο πλέγμα που φαίνεται πως από εκεί είχε βγει, το περιστέρι που ήρθε στο σπίτι μου.

Αφού έκλεισα το μικρό άνοιγμα, έκλεισα και την πόρτα, ετοιμάστηκα να φύγω, μα κοντοστάθηκα, κάτι το ασυνήθιστο συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Τα μυρμήγκια, σε τεράστιες φάλαγγες, αντί να μπουν στο χώρο των περιστεριών και να κλέβουν το σιτάρι όπως συνήθως κάνουν, έβγαιναν από τις φωλιές τους και κατευθύνονταν νότια, προς τη θάλασσα δηλαδή.
Άλλο πάλι και τούτο, τρελάθηκαν τα μυρμήγκια, ή είναι κάτι που εγώ δεν είχα προσέξει στο παρελθόν;

Η επόμενη μέρα, ξημέρωσε με μια πολύ ισχυρή δόνηση, σχετικά κοντά, σεισμός 6,7 στις αλκυονίδες, 24/2/1981. Μεγάλες καταστροφές και 20 νεκροί.

Το ανεξήγητο όμως παραμένει ανεξήγητο.

Το περιστέρι εκείνο πέταξε τριάντα χιλιόμετρα, για να έρθει να μου πει, τι;
Πως κάτι σοβαρό θα συμβεί;  Τα μυρμήγκια, που πήγαιναν; και γιατί;
Μήπως υπάρχουν δυνατότητες στα ζώα, που εμείς ακόμα αγνοούμε;